Velika Pjatňicja- večurňa z uložiňom plaščanicy
Velika Pjatňicja - Velika Večurňa z uložiňom plaščanicy
Monastyr Sester Vasilijanok Prešov
Odpravu vede: o. Markijan M. Greško, ČSVV
Spiv: Sestry Vasilijanky
21.3.2008
Velika Pjatňicja - Večurňa z uložiňom plaščanicy.
Svj. Blahoslovén Bóh náš, vsehdá nýňi i prísno i vo víki vikóv.
Ľ.: Amíň.
Svj. Sláva tebí Bože náš, sláva tebi.
Ľ.: Carjú nebésnyj Uťišiteľu, Duše ístiny, iže vezďí sýj, i vsja ispolňájaj, sokróvišče blahích i žízni podáteľu,prijdí i vselísja v ny, i očísti ny ot vsjákija skvérny, i spasí Bláže, dúšy náša.
Svj. Svjatýj Bóže, svjatýj Krípkij, svjatýj Bezsmértnyj, pomíluj nas.
Ľ.: Svjatýj Bóže, svjatýj Krípkij, svjatýj Bezsmértnyj, pomíluj nas.
Svj. Svjatýj Bóže, svjatýj Krípkij, svjatýj Bezsmértnyj, pomíluj nas.
Ľ.: Sláva Otcú i Sýnu, i Svjatómu Dúchu
Svj. i nyňi, i prísno, i vo víki vikóv, amíň.
Ľ.: Presvjatája Trójce pomíluj nás, Hóspodi, očísti hrichi náša,Vladýko prostí bezzakónija náša, Svjatýj, posití, i iscilí némošči náša, ímene Tvojehó rádi.
Svj. Hóspodi pomíluj, Hóspodi pomíluj, Hóspodi pomíluj.
Ľ.: Sláva Otcú i Sýnu, i Svjatómu Dúchu
Svj. i nyňi i prísno, i vo víki vikóv, amíň.
Ľ.: Otče naš, íže jesí na nebesích, da svjatítsja ímja tvojé, da priídet cárstvije tvojé, da búdet vóľa tvojá jáko na nebesí i na zemlí. Chľib naš nasúščnyj dážď nám dnes, i ostávi nám dólhi náša, jákože i my ostavľájem dolžnikóm nášym, i ne vvedí nas vo iskušénije, no izbávi nas ot lukávaho.
Svj. Jáko tvojé jesť cárstvo, i síla, i sláva, Otcá i Sýna, i Svjatáho Dúcha, nýňi, i prísno, i vo víki vikóv.
Ľ.: Amíň.
Svj. Hóspodi pomíluj 6x
Ľ.: Hóspodi pomíluj 6x, Sláva i nýňi:
Svj. Prijdíte, poklonímsja Cárevi nášemu Bóhu.
Ľ.: Prijdíte, poklonímsja, Christú, Carévi, nášemu Bóhu.
Svj. Prijdíte, poklonímsja, i pripadém sámomu Hóspodu Isúsu Christú, Carévi i Bóhu nášemu.
Psalóm 103
Blahosloví dušé mojá Hóspoda,* Hóspodi Bóže moj, vozvelíčilsja jesí ziló. –— Vo ispovídanije i vo veleľípotu obleklsja jesí,* oďijájsja svítom jako rízoju. –— Prostirájaj nébo jako kóžu,* pokryvájaj vodámi prevýspreňaja svojá. –— Polahájaj óblaki na voschoždénije svojé,* choďáj na krylú vítreňu. –—Tvorjáj ánheli svojá dúchi,* i sluhí svojá plámeň óhnennyj. –— Osnovájaj zémľu na tvérdi jejá,* ne preklonítsja vo vík víka. — Bézdna, jako ríza oďijánije jejá,* na horách stánut vódy. –— Ot zapreščénija tvojehó pobíhnut,* ot hlása hróma tvojehó ubojátsja. –— Voschóďat hóry, i nischóďat poľá v místo,* jéže osnovál jesí im. –— Preďíl položíl jesí jehóže ne préjdut,* nižé obraťátsja pokrýti zémľu. –— Posylájaj istóčniki v débrich,* posreďí hór prójdut vódy. –— Napajájut vsja zvíri sélnyja,* ždút onáhri v žáždu svojú. –— Na tich ptícy nebésnyja privitájut,* ot sredý kámenija daďát hlás. –— Napajáj hóri ot prevýsprennych svojích,* ot plodá ďíl tvojích nasýtitsja zemľá. –— Prozjabájaj travú skotóm,* i zlák na slúžbu čelovíkom. –— Izvestí chľíb ot zemlí,* i vinó veselít sérdce čelovíka. –— Umástiti licé jeléjem,* i chľíb sérdce čelovíka ukripít. –—Nasýťatsja drevá póľnaja, kédry livánstiji íchže jesí nasadíl,* támo ptícy vozhňizďátsja –— Jerodíjevo žilíšče predvodíteľstvujet ími,* hóry vysókija jelénem, kámeň pribížišče zájacem. –— Sotvoríl jesí lúnu vo vremená,* sólnce pozná západ svój. –— Položíl jesí ťmu i bysť nóšč,* v néjže prójdut vsi zvírije dubrávniji. –— Skýmni rykájuščiji voschítiti,* i vzyskáti ot Bóha píšču sebí. –— Vozsijá sólnce i sobrášasja,* i v lóžach svojích ľáhut. –— Izýdet čelovík na ďílo svojé,* i na ďílanije svojé do véčera. –— Jáko vozvelíčišasja ďilá tvojá Hóspodi, vsja premúdrostiju sotvoríl jesí,* ispólnisja zemľá tvári tvojejá. –— Sijé móre velíkoje i prostránnoje,* támo hádi íchže ňísť čislá. –— Živótnaja málaja s velíkimi,* támo korablí preplávajut. –— Zmíj sej, jehóže sozdál jesí ruhátisja jemú,* vsja k tebí čájut, dáti píšču ím vo blahó vrémja. –— Dávšu tebí ím soberút,* otvérzšu tebí rúku vsjáčeskaja ispólňatsja bláhosti. –— Otvráščšu že tebí licé vozmjatútsja,* otímeši duch ích i isčéznut, i v pérsť svojú vozvraťátsja. –— Pósleši dúcha tvojehó i sozíždutsja,* i obnovíši licé zemlí. –— Búdi sláva Hospódňa vo víki,* vozveselítsja Hóspoď o ďíľich svojích. –— Prizirajáj na zémľu i tvorjáj ju trajstísja,* prikasajájsja horám i dymjátsja. –— Vospojú Hospodévi v živoťí mojém,* pojú Bóhu mojemú dóndeže jesm. –— Da usladítsja jemú besidá mojá,* áz že vozveseľúsja o Hóspoďi. –— Da isčéznut hríšnicy ot zemlí i bezzakónicy, jákože ne býti im,* blahosloví duše mojá Hóspoda. –— Sólnce pozná západ svoj,* položíl jesí ťmu i bysť nóšč. –— Jáko vozvelíčišasja ďilá tvojá Hóspodi,* vsja premúdrostiju sotvoríl jesí.
Sláva i nýňi:
Alliluja, alliluja, alliluja, sláva tebí Bóže. 3x (Ľude stojať)
Mirna jekténija
Svj.: Mírom Hóspodu pomolímsja.
Ľ.: Hóspodi pomíluj (opakuje sja za každov prosbov)
O svýšňim míri i spaséniji dúš nášich, Hóspodu pomolímsja.
O míri vsehó míra, blahostojániji svjatých Bóžijich cerkvéj i sojedinéniji vsích, Hóspodu pomolímsja
O svjaťím chrámi sém, i íže so víroju, blahohovínijem, i stráchom Bóžijim vchoďáščich v óň, Hóspodu pomolímsja
O svjaťíjšem vselénsťim Archijeréji (ímja rek) Pápi Rímsťim, i o preosvjaščenňíjšem Archijepískopi i Mitropoliťi nášem (ímja rék) i o bohoľubívim Jepískopi nášem (ímja rék), čéstňim Presvýterstvi, jéže vo Chrisťí Dijákonstvi, o vsém príčťi i ľúdech, Hóspodu pomolímsja.
O prederžáščich vlástech nášich i o vsém vójinstvi, Hóspodu pomolímsja.
O blahorastvoréniji vozdúchov, i o umnožéniji plodóv zemných i vrémeňich mírnych, Hóspodu pomolímsja.
O plávajuščich, putešéstvujuščich, nedúhujuščich, truždájuščichsja, pľinénnych i o spaséniji ích, Hóspodu pomolímsja.
O jéže izbávitisja nám ot vsjakíja skórbi, hňíva i núždy, Hóspodu pomolímsja.
Zastupí, spasí, pomíluj, i sochraní nás, Bóže tvojéju blahodátiju.
Presvjatúju, Prečístuju, Preblahoslovénnuju, slávnuju Vladýčicu nášu Bohoródicu i prisnoďívu Maríju so vsími svjatými pomjanúvše, sámi sebé, i drúh drúha, i vés živót náš Christú Bóhu predadím.
Ľ.: Tebí Hóspodi.
Svj.: Jáko podobájet tebí vsjákaja sláva, čésť i poklonénije, Otcú, i Sýnu, i svjatómu Dúchu, nýňi i prísno i vo víki vikóv.
Ľ.: Amíň.
Včasi spivu Hospodi vozzvach sja kadiť, ľude stojať
Psalóm 140
Hóspodi, vozvách k tebí uslýši mja,* uslýši mja Hóspodi.* Hóspodi, vozvách k tebí uslýši mja,* voňmí hlásu molénija mojehó,* vnehdá vozváti mi k tebí,* uslýši mja, Hóspodi.
Da isprávitsja molítva mojá jáko kadílo préd tobóju: vozďijánije rukú mojéju, žértva večérňaja, uslýší mjá Hóspodi.
Položí Hóspodi chranénije ustóm mojím, * i dvér ohraždénija o ustnách mojích. — Ne ukloní sérdca mojehó v slovesá lukávstvija, * nepščeváti viný o hrisích. — So čelovíki ďílajuščimi bezzakónije, * i ne sočtúsja s izbránnymi ích. — Nakážet mjá právednik mílostiju, i obličít mjá, * jeléj že hríšnaho da ne namástit hlavý mojejá. — Jáko jéšče molítva mojá v blahovolénijich ích, * požérty býša pri kámeni sudijí ích. — Uslýšatsja hlahóly mojá jáko vozmohóša: * jáko tólšča zemlí prosídesja na zemlí, rastočíšasja kósti ích pri áďi. — Jáko k tebí Hóspodi, Hóspodi óči mojí, * na ťá upovách, ne otimí duší mojejá. –— Sochraní mjá ot síti, júže sostáviši mí, * i ot soblázn ďílajuščich bezzakónije. — Pádut vo mréžu svojú hríšnicy, * jedín jésm áz dóndeže prejdú.
Psalóm 141
Hlásom mojím k Hóspodu vozzvách, * hlasóm mojím ko Hóspodu pomolíchsja. — Prolíju préd molénije mojé, * pečáľ mojú préd vozviščú. — Vnehdá isčezáti ot mené dúchu mojemú, * i tý poznal jesí stezí mojá. — Na putí sém po nemúže choždách, * skrýša síť mňí. — Smotrjách odesnúju i vozhľadách, * i ne bí znájaj mené. — Pohíbe bíhstvo ot mené, i * ňísť vzyskajáj duší mojejá. –— Vozzvách k tebí Hóspodi rích: * tý jesí upovánije mojé, čásť mojá jesí na zemlí žívych. –— Voňmí moléniju mojemú, * jáko smiríchsja ziló. –— Izbávi mjá ot hoňáščich mjá, * jáko ukripíšasja páče mené.
Na 10: Izvedí iz temnícy dúšu mojú, ispovídatisja ímeni tvojemú.
Mené ždút právednicy, dóndeže vozdási mňi.
Na 8: Iz hlubiný vozvách k tebí Hóspodi, Hóspodi uslýši hlas moj.
Da búdut úši tvojí vnémľušči hlásu molénija mojehó.
stích: Ášče bezzakónija názriši, Hóspodi, Hóspodi, kto postojít?jáko u tebé očiščénije jésť.
Hlás 1. samohlásen: Vsja tvar izmiňášesja stráchom,* zrjašči ťa na kresťi vísima, Christé:* sólnce omračášesja,* i zemlí osnovánija sotrjasáchusja:* vsja sostradáchu sozdávšemu vsja,* vóleju nás rádi preterpívyj,* Hóspodi, sláva tebí.
stích: Ímene rádi tvojehó poterpích ťa, Hóspodi, poterpí dušá mojá v slóvo tvojé: upová dušá mojá na Hóspoda.
Vsja tvar izmiňášesja ….
stích: Ot stráži útrennija do nóšči, ot stráži útrenija da upovájet Ízraiľ na Hóspoda.
Hlás 2: Ľúdije zločestíviji i bezzakónniji,* vskúju poučájutsja tščétnym?* Vskúju životá vsich na smérť osudíša?* Vélije čúdo,* jáko sozdáteľ míra, v rúki bezzakónnych predajétsja,* i na drévo vozvyšájetsja čelovikoľúbec,* da jáže vo áďi júzniki, svobodít zovúščyja:* dolhoterpilíve Hóspodi, sláva tebí.
stích: Jáko u Hóspoda mílosť i mnóhoje u nehó izbavlénije, i toj izbávit Ízraiľa ot vsich bezzakónij jehó.
Dnes zrjášči ťa neporóčnaja Ďíva,* na kresťí Slóve vozvyšájema,* rydájušči máterneju utróboju,* ujazvľášesja sérdcem hórci,* i steňášči boľíznenno iz hlubiný duší,* licé so vlasý terzájušči, vzyváše žálostno:* uvý mňi Božéstvennoje čádo!* uvý mňi svíta míra,* što zašél jesí ot óčiju mojéju Áhnče Bóžij?* ťímže vójinstva bezplótnych trépetom soderžími bjáchu, hlahóľušče: *nepostižíme Hóspodi, sláva tebí.
stích: Chvalíte Hóspoda vsi jazýcy, ochvalíte jehó vsi ľúdije.
Na drévi viďášči vísima Christé,* tebé vsích ziždíteľa i Bóha bezsímenno Róždšaja ťa,* vopijáše hórko:* Sýne moj, hďi dobróta zájde zráka tvojehó?* ne terpľú zríti ťa neprávedno raspinájema,* potščísja úbo vostáni,* jáko da vížu i áz tvojé iz mértvych tridnévnoje voskresénije.
stích: Jáko utverdísja mílosť jehó na nas, i ístina Hóspodňa prebyvájet vo vík.
Hlás. 6: Dnés Vladýka tvári predstojít Pilátu,* i krestú predájetsja, Ziždíteľ vsích,* jáko Áhnec privodím svojéju vóleju,* hvozďmí prihvoždájetsja, i v rébra probodájetsja,* i húboju napojájetsja, mánnu odoždívyj,* po laníťi zaušájetsja Izbáviteľ míra,* i ot svojích rabóv poruhájetsja Sozdáteľ vsích:* O Vladýčňaho čelovikoľúbija!* o raspinájuščich moľáše svojehó Otcá, hlahóľa:* Ótče, ostávi ím hrich sej, ne víďat bo bezzakónniji,* što nepravédnoje soďivájut.
Sláva: O káko bezzakónnoje sónmišče Carjá tvári osudí na smerť,* ne ustyďívsja blahoďijánij, jáže vospominája,* predutvrždáše hlahóľa k nim:* Ľúdije mojí, što sotvorích vam?* ne čudés li ispólnich Judéju?* Ne mertvécy li voskresích jedíňim slóvom?* ne vsjákuju boľízň iscilích i nedúh?* Úbo što mi vozdajeté? Počto ne pómnite mja?* Za izcilénija rány mňi naložívše,* za živót umerščvľájušče,* višájušče na drévi jáko zloďíja, Blahoďíteľa,* jáko bezzakónna, Zakonodávca,* jáko osuždénna, vsich Carjá,* dolhoterpilíve, Hóspodi, sláva tebí.
I nýňi: Strášnoje i preslávnoje tájinstvo dnes ďíjstvujemo zrítsja,* neosjazájemyj uderžavájetsja,* vjážetsja, razrišájaj Adáma ot kľátvy,* ispytújaj sérdca i utróby neprávedno ispytújetsja,* v temníci zatvorjájetsja, íže bézdnu zatvorívyj,* Pilátu predstojít, jemúže trépetom predstoját nebésnyja síly,* zaušájetsja rukóju sozdánija, Sozdáteľ,* na drévo osuždájetsja, suďaj živým i mértvym, vo hróbi zakľučájetsja, razoríteľ áda,* íže vsja terpjáj milosérdno,* i vsích spasýj ot kľátvy,* nezlóbive, Hóspodi, sláva tebí.
Vchod iz Jevanhelijom
Svj: Premúdrosť prósti.
Ľ: Svíte tíchij,* svjatýja slávy,* bezsmértnaho Otcá nebésnaho,* svjatáho blažénnaho,* Isúse Christé:* Prišédše sólnca na západ,* víďivše svít večérnij,* pojém Otcá i Sýna i svjatáho Dúcha Bóha.* Dostójin jesí* vo vsja vremená,* pít býti* hlásy prepodóbnými,* Sýne Bóžij,* živót dajáj* vsemú míru,* jehóže rádi* vés mír slávit ťa.
Prokímen hl. 4: Razďilíša rízy mojá sebí, i odéžďi mojéj metáša žrébij.
stích: Bóže, Bóže mój, vónmi mi, vskúju ostávil mja jesí?
I. Paramija (Ischod 33:11-22)
З книги Виходу читання.
Господь розмовляв з Мойсеєм віч-на-віч, так, як говорить людина з людиною. А потім Мойсей повертався до табору. Слуга ж його, Ісус Навин, ще хлопчина, не полишав намету. Мойсей сказав Господеві: «Глянь, ти кажеш мені: Веди народ цей, та ти не сповістив мене, кого пошлеш зо мною. А ще й сказав був мені: Знаю тебе на ім'я, і ласку ти знайшов в очах моїх. Тож коли я справді знайшов ласку в твоїх очах, дай мені взнати твої путі, щоб я пізнав тебе та й знайшов ласку в твоїх очах, та зглянься й на те, що це твої люди.» (Господь) сказав: «Я сам піду з тобою і дам тобі спокій.» І (Мойсей) відповів йому: «Коли не йтимеш ти сам особисто, то й не виводь нас звідси. Та й по чім же буде пізнати, що я знайшов ласку в твоїх очах, я і народ твій, як не по тім, що ти йтимеш з нами? Тим і відрізнимось ми, я і твій народ, від усіх народів, що на лиці землі.» Господь сказав Мойсееві: «І те, що ти зараз бажаєш, зроблю; бо ти знайшов ласку в очах у мене, і я знаю тебе на ім'я.» І говорив (Мойсей): «Покажи мені, благаю, твою славу!» І (Господь) відповів: «Я появлю перед тобою всю мою доброту і виголошу перед тобою ім'я Господа; і милуватиму, кого милуватиму, і милосердуватимусь, над ким буду милосерду-ватись.» І додав: «Лиця ж мого не можна тобі бачити, бо людина не може бачити мене і жити.». Далі Господь сказав: «Ось місце коло мене, стань на цій скелі; і як проходитиме моя слава, я поставлю тебе в щілині скелі й моєю долонею прикрию тебе, поки не перейду. Потім я заберу мою руку, й ти побачиш мої плечі; лиця ж мого бачити не можна.»
Prikímen hl. 4: Sudí, Hóspodi, obyďáščyja mjá, pobóri borjúščyja mjá.
stích: Prijmí orúžije i ščit, i vostáni v pómošč mojú.
II. Paramija (Jov 42:12-16)
З книги Йова читання.
І благословив Господь нов» становище Іова більш, ніж старе, І було у нього 14 000 овець, 6000 верблюдів, 1000 пар волів і 1000 ослиць, І народилось у нього семеро синів і три дочки. Одну назвав вій Голубка, другу Пахуча квітка, третю Рожок на помаду. Не було у всій країні таких вродливих жінок, як Іовові дочки. І дав їм батько спадщину між їхніми братами. Жив Іов після цього ще 140 років і бачив своїх дітей і дітей своїх дітей аж до четвертого покоління. І вмер Іов старим, нажившися на світі.
Prokímen hl. 6. Položíša mjá v róvi preispódňim, v témnych i síni smértňij.
stích: Hóspodi Bóže spasénija mojehó, vo dní vozzvách i v noščí préd tobóju.
III. Paramija ( Isaija 52:13-15; 53:1-12)IV. (1 Kor 1:18-31; 2:1-2)
З книги пророка Ісаї читання.
Так говорить Господь: Ось пощастить Слузі моєму; він вознесеться, піде вгору, стане вельми великим. І як жахалися численні, глядівши на нього, - вигляд його не мав нічого людського в собі, - так здивує він багато народів, царі затулять рота свого; бо таке побачать, що їм не оповідалось, довідаються про таке, чого не чули. Хто б повірив тому, що ми чули? Кому рамено Господнє об'явилось? Він, мов той пагін, виріс перед нами, мов корінь із землі сухої. Не було в ньому ні виду, ні краси, — ми бачили його, — ні вигляду принадного не було в ньому. Зневажений, останній між людьми, чоловік болів, що зазнав недуги: немов людина, що перед нею обличчя закривають, зневажений, і ми його ні за що мали. Та він наші недуги взяв на себе, він ніс на собі наші болі. Ми ж, ми гадали, що його покарано, що Бог його побив, принизив. Він же був поранений за гріхи наші, роздавлений за беззаконня наші. Кара, що нас спасає, була на ньому, і його ранами ми вйлікувані. Усі, як вівці, ми блукали; кожен ходив своєю дорогою; провини нас усіх Господь поклав на нього. Його мордовано, та він упокорився і не розтуляв своїх уст; немов ягня, що на заріз ведуть його, немов німа вівця перед обстригачами, не відкривав він уст. Насильно, скорим судом його вхопили. Хто з його сучасників думав, що його вирвано з землі живих і що за гріхи народу свого його побито аж до смерти? Гріб йому призначили разом з безбожними, і між злочинцями його могила, хоч він і не вчинив насильства, і не було обману на устах у нього. Та Господь схотів придавити його стражданням. Якщо він принесесвоє життя в покуту, то побачить потомство, житиме довго, і рука його вчинить успішно волю Господню. Після трудів душі своєї він побачить світло і насититься своїм знанням. Слуга мій виправдає багатьох, їхні беззаконня понесе на собі. Тому я дам йому, як пай, премногих; він з сильними буде ділити здобич, бо видав на смерть свою душу і був зачислений до лиходіїв, коли взяв на себе гріхи багатьох і за грішників заступався.
До Корінтян послання святого апостола Павла читання.
Браття! Слово про хрест — глупота тим, що погибають, а для нас, що спасаємося, сила Божа. Писано бо: «Знищу мудрість мудрих і розум розумних знівечу! Де мудрий? Де учений? Де дослїдувач віку цього?» Хіба Бог не зробив дурною мудрість цього світу? А що світ своєю мудрістю не спізнав Бога в Божій мудрості, то Богові в годно було спасти віруючих глупотою проповіді. Коли юдеї вимагають знаків, а греки мудрости шукають, — ми проповідуємо Христа розп'ятого: - ганьбу для юдеїв, і глупоту для поган, а для тих, що покликані, - чи юдеїв, чи греків - Христа, Божу могутність і Божу мудрість. Бо, нібито, немудре Боже - мудріше від людської мудрости, і немічне Боже міцніше від людської сили. Погляньте, брати, на звання ваше: не багато мудрих тілом, не багато сильних, не багато благородних; але Бог вибрав немудре світу, щоб засоромити мудрих, і безсильне світу Бог вибрав, щоб засоромити сильних, — і незначне світу та погорджене Бог вибрав, і те, чого не було, щоб знівечити те, що було, щоб жодне тіло не величалося перед Богом. Тож через нього ви у Христї Ісусі, який став нам мудрістю від Бога й оправданням, і освяченням, і відкупленням, щоб було, як написано: «Хто хвалиться, нехай у Господі хвалиться.» Та я, коли прийшов до вас, брати, — не прийшов звіщати вам свідоцтво Боже високомовними словами чи мудрістю. Ні! Я вирішив не знати нічого іншого між вами, як тільки Ісуса Христа і то розп'ятого.
Alilúja hl. 1. Spasí mjá, Bóže, jáko vnidóša vódy do duší mojejá.
stích: Ponošénije čajáše dušá mojá i strásti
stích: da pomráčatsja óči ich, jéže ne víďiti.
Jevanhelije (Mt 27:1-38; Lk 23:39-43; Mt 27:39-54; Jn 19:31-37; Mt 27:55-61)
Svj.: Rcim vsi ot vsejá duší, i ot vsehó pomyšlénija nášeho rcim.
Ľ.: Hóspodi pomíluj
Svj.: Hóspodi vsederžíteľu, Bóže otéc nášich, mólimtisja, uslýši i pomíluj.
Ľ.: Hóspodi pomíluj.
Svj.: Pomíluj nás Bóže po velícij mílosti tvojéj, mólimtisja uslýši i pomíluj.
Ľ.: Hóspodi pomíluj 3x.
Svj.: Jéšče mólimsja o svjaťíjšem vselénsťim Archijeréji (ímja rék), i o preosvjaščenňíjšem Archijepískopi i Mitropoliťi nášem Kýr (ímja rék) i o bohoľubívim Jepískopi nášem Kýr (ímja rék), o vsečestňíjšem otcí nášem Protoarchimandríťi (ímja rék), i Protoihúmeňi (ímja rék), Ihúmeňi (ímja rék), i o otcích nášich duchóvnych, i o vséj jéže vo Chrisťí brátiji nášej.
Ľ.: Hóspodi pomíluj 3x
Svj.: Ješčé mólimsja o predstojáščich ľúdech, i ožidájuščich ot tebé velíkija i bohátyja mílosti, za tvorjáščich nám mílostyňu, i za vsjá pravovírnyja christijány.
Svj.: Jáko mílostiv i čelovikoľúbec Bóh jesí, i tebí slávu vozsylájem Otcú i Sýnu i svjatómu Dúchu, nýňi i prísno i vo víki vikóv.
Ľ.: Amíň.
Spodóbi, Hóspodi, vo véčer sej,* bez hrichá sochranitísja nám. — Blahoslovén jesí, Hóspodi, Bóže otéc nášich,* i chváľno i proslávlenno ímja tvojé vo víki, amíň. — Búdi, Hóspodi, mílosť tvojá na nas,* jákože upováchom na ťa. — Blahoslovén jesí Hóspodi,* naučí nas opravdánijem tvojím. — Blahoslovén jesí, Vladýko,* vrazúmi nas opravdánijem tvojím. — Blahoslovén jesí, Svjatýj,* prosvití nás opravdániji tvojími. — Hóspodi, mílosť tvojá vo vik,* ďíl rukú tvojéju ne prezri. —Tebí podobájet chvalá,* tebí podobájet pínije. — Tebí sláva podobájet* Otcú i Sýnu i svjatómu Dúchu. — Nýňi i prísno, *i vo víki vikóv, amíň.
Jekténija prositelnaja
Svj.: Ispólnim večerňaja molítvy náša Hóspodevi.
Ľ.: Hóspodi pomíluj.
Svj.: Zastupí, spasí, pomíluj i sochraní nás, Bóže, tvojéju blahodátiju.
Ľ.: Hóspodi pomíluj.
Svj.: Útra vsehó soveršénna, svjáta, mírna i bezhríšna, u Hóspoda prosím.
Ľ.: Podáj Hóspodi.
Svj.: Ánhela míra, vírna nastávnika, chraníteľa dušám i ťílom nášym, u Hóspoda prosím.
Svj.: Proščénija i ostavlénija hrichóv i prehrišénij nášich, u Hóspoda prosím.
Svj.: Dóbrych i poléznych dušám nášym, i míra mírovi, u Hóspoda prosím.
Svj.: Próčeje vrémja životá nášeho v míri i pokajániji skončáti, u Hóspoda prosím.
Svj.: Christijánskija končíny životá nášeho, bezboľíznenny, nepostýdny, mírny, i dóbraho otvíta na strášňim sudíšči Christóvi, prosím.
Svj.: Presvjatúju, Prečístuju, Preblahoslovénnuju, slávnuju Vladýčicu nášu Bohoródicu i prisnoďívu Maríju, so vsími svjatými pomjanúvše, samí sebé, i drúh drúha, i vés živót náš Christú Bóhu predadím.
Ľ.: Tebí Hóspodi.
Svj.: Jáko Bóh mílosti i ščedrót i čelovikoľúbija jesí, i tebí slávu vozsylájem, Otcú i Sýnu i svjatómu Dúchu, i nýňi i prísno, i vo víki vikóv.
Ľ.: Amíň.
Svj.: Mír vsím
Ľ.: I dúchovi tvojemú.
Svj.: Hlavý váša Hóspodevi prikloníte.
Ľ.: Tebí Hóspodi.
Svj.: (potichy): Hóspodi Bóže naš, priklonívyj nebesá i sošédyj na spasénije róda čelovíčeskaho, prízri na rabý tvojá, i na dostojánije tvojé, tebí bo strášnomu i čelovikoľúbcu sudijí tvojí rebí svojá prikloníša hlavý, i svojá pokoriša výja, ne ot čelovík ožidájušče pómošči, no tvojejá naďíjuščesja mílosti, i tvojehó čájušče spasénija: íchže sochraní na vsjákoje vrémja i v nastojáščej sej véčer, i v prichoďáščuju nošč ot vsjákaho vrahá, i ot vsjákaho protívnaho ďíjstva dijávolskaho, i pomyslóv sijétnych, i vospominánij lukávych.
Svj.: Búdi deržáva cárstvija tvojehó prisno-blahoslovénna i preproslávlenna, Otcá i Sýna i svjatáho Dúcha, nýňi i prísno, i vo víki vikóv.
Ľ.: Amíň.
Stichíry na stichóvnach.
hl. 2 samopodoben: Jehdá ot dréva ťa mértva,* Arimatéj sňat vsich životá,* smýrnoju i plaščaníceju ťa Christé obvít,* i ľubóviju podvizášesja,* sérdcem i ustnámi ťílo netľínnoje oblobyzáti,* obáče oderžím stráchom, rádujasja vopijáše ti:* sláva snischoždéniju tvojemú, čelovikoľúbče.
stích: Hóspoď vocarísja, v ľípotu oblečésja.
Jehdá vo hróbi nóvi,* za vsich položílsja jesí, Izbáviteľu vsich,* ád vseposmijánnyj víďiv ťa, užasésja,* verejí sokrušíšasja,* slomíšasja vratá,* hróbi otverzóšasja,* mértviji vostáša,* tohdá Adám blahodárstvenno rádujasja vopijáše tebí,* sláva snischoždéniju tvojemú, čelovikoľúbče.
stích: Íbo utverdí vselénnuju, jáže ne podvížitsja.
Jehdá vo hróbi plótski choťá zakľučílsja jesí,* íže jestestvóm Božestvá prebyvájaj neopísannyj i neopreďilénnyj,* smérti zakľučíl jesí, sokróvišča,* i ádova vsja istoščil jesí, Christé, cárstvija,* tohdá i subbótu sijú božestvennaho blahoslovénija, i slávy,* i tvojejá svítlosti spodóbil jesí.
stích: Dómu tvojemú podobájet svjatýňa, Hóspodi v dolhotú dníj.
Jehdá síly zrjáchu ťa, Christé,* jáko prélestnika ot bezzakónnych oklevetájema,* užasáchusja neizlahólannomu dolhoterpíniju tvojemú,* i kámeňu hróba zapečatľínnomu rukámi,* ímiže tvojá netľínnaja rébra probodóša,* obáče nášemu spaséniju rádujuščesja vopijáchu ti,* sláva snischoždéniju tvojemú, čelovikoľúbče.
Sláva i nýňi: hl. 5: Tebé oďivájuščahosja svítom jáko rízoju,* snem Jósif s Nikodímom,* i víďiv mértva náha nepohrebénna,* blahosérdnyj plač vosprijém, rydája hlahólaše:* uvý mňi sladčájšij Isúse,* jehóže vmáľi sólnce na kresťí vísima uzrívšeje mrákom oblahášesja,* i zemľá stráchom kolebášesja,* i razdirášesja cerkóvnaja zavísa,* no se nýňi vížu ťa, mené rádi vóleju podémšaho smerť,* káko pohrebú ťa, Bóže moj?* Ili kakóju plaščaníceju obvijú? Kójima li rukáma prikosnúsja netľínnomu tvojemú ťílu?* Íli kíja písni vospojú tvojemú ischódu, Ščédre?* Veličáju strásti tvojá,* pisnoslóvľu i pohrebénije tvojé so voskresénijem, zovýj:* Hóspodi, sláva tebí.
Nýňi otpuščáješi rabá tvojehó, Vladýko,* po hlahólu tvojemú so mírom.* Jáko víďista oči mojí spasénije tvojé,* jéže jesí uhotovál pred licém vsich ľudéj.* Svít vo otkrovénije jazýkov* i slávu ľudéj tvojích Ísraiľa
Trisvjatóje po Ótče naš:
Svjaščenik obľikať sja do všytkych bohoslužobnych riz, i nasľiduje obchod z plaščanicjov.
Tropár, hl. 2. Samohlásen. Blahoobráznyj Jósif, s dréva sném prečístoje ťílo tvojé, plaščaníceju čístoju obvív, i voňámi vo hróbi nóvi pokrýv, položí.
Sláva i nýňi: Myronosicam ženám pri hróbi predstáv Ánhel, vopijáše: mýra mértvym súť prilíčna, Christós že istľínija javísja čúžď.
velikyj odpust
Svj.: Nas ďíľa čelovík, i nášeho rádi spasénija, strášnyja strásti, i životvorjáščij krest i vólnoje pohrebénije plótiju vosprijémyj spasénija nášeho rádi, Christós ístinnyj Bóh naš, molítvami prečístyja svojejá Mátere, svjatých slávnych i vsechváľnych Apóstol, prepodóbnych, i bohonósnych Otéc nášich, i vsich svjatých pomílujet i spasét nas jáko blah i čelovikoľúbec
Ľ.: Amíň